You drive me…crazy

Να οδηγεί κανείς ή να μην οδηγεί; Είμαι σίγουρη ότι αυτό θα αναρωτιόταν ο Σέξπιρ αν ζούσε στις μέρες μας. Τείνω να πεισθώ ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται οδηγοί και κάποιοι απλά δεν γίνονται ποτέ. Βάζω τον εαυτό μου στη δεύτερη κατηγορία και φθονώ αυτούς που η φύση τους προίκισε με οδηγικό DNA.

Πριν κάποια χρονάκια όταν πρωτοξεκίνησα τα μαθήματα, ήμουν σίγουρη ότι θα έπαιρνα το δίπλωμα με την πρώτη, αν δεν είχα πέσει σ’ αυτόν τον ανίκανο δάσκαλο που το μόνο που ήθελε τελικά ήταν να τα τσεπώσει κάνοντας μου κομπλιμέντα.

Αφού κατάφερα να πάρω το δίπλωμα, μετά από δύο τραυματικές εξετάσεις και μια πετυχημένη τρίτη, το κράτος με έκρινε κατάλληλη να οδηγώ με τιμή και με καμάρι. Βέβαια, παρά την άδεια της πολιτείας να βγω στους δρόμους, μια ζημιά περίπου 250 ευρώ που έκανα στο αυτοκίνητο, αποτέλεσε τη χαριστική βολή για να σταματήσω για λίγο αυτό το επικίνδυνο σπορ.

Θέλω να πιστεύω ότι δεν πρέπει να είμαι η μοναδική περίπτωση που πανικοβάλλεται και αγχώνεται πίσω από το τιμόνι. Ίσως να έχετε συναντήσει την τόσο οικεία για μένα εικόνα μιας γυναίκας σκυμμένης μπροστά στο τιμόνι να το κρατά τόσο σφιχτά που να φαίνεται ότι θέλει να το ξεριζώσει από τη θέση του για να το πάρει μαζί της σπίτι.

Πέρα από τα ψυχολογικά και τις ανασφάλειες που έχω σαν οδηγός, έχω να αντιμετωπίσω ακόμη τους άλλους οδηγούς που κινούνται και με προσπερνούν όπως τους κατέβει, που δεν σέβονται τους στοιχειώδεις κανόνες οδικής κυκλοφορίας και μου κορνάρουν κάθε φορά που είμαι πρώτη στο φανάρι. Επίσης, έχω να αντιμετωπίσω και τις προκαταλήψεις του τύπου “γυναίκα στο τιμόνι”, οι οποίες δυστυχώς όπως ανακαλύπτω καλά κρατούν.

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με τους άθλιους, στενούς και διπλοπαρακαρισμένους δρόμους της πόλης μου αποτελούν την τέλεια δικαιολογία για να συνεχίσω να πηγαίνω με τα πόδια ή με ποδήλατο. Έτσι και εξοικονόμηση στους πόρους του πλανήτη κάνω και γυμνάζομαι. Δύο σε ένα. Όπως το σαμπουάν.

 

 

Τα σχόλια σας είναι καλοδεχούμενα!